Όταν τα παραμύθια γίνονται σκοτεινά: «Μια φορά κι ένας φόνος» το αστυνομικό μυθιστόρημα που καθηλώνει

Αν υπάρχει ένα είδος βιβλίου που μπορεί να μας καθηλώσει από τις πρώτες κιόλας σελίδες, είναι εκείνο το αστυνομικό μυθιστόρημα που μας κάνει να ξεχνάμε τι ώρα είναι, παραμένοντας απορροφημένοι στην ιστορία μέχρι την τελευταία σελίδα.

Πόσο μάλλον, όταν συνδυάζει αγωνία, δυνατή πλοκή, γερές ανατροπές και χαρακτήρες που κρατούν το μυστήριο ζωντανό μέχρι το τέλος.

Τα αστυνομικά μυθιστορήματα έχουν πλέον αποκτήσει το δικό τους φανατικό κοινό, όμως είναι αλήθεια πως λίγα βιβλία καταφέρνουν να ξεχωρίσουν πραγματικά.

Σε μια εποχή όπου οι ιστορίες με serial killers και οι σκοτεινές υποθέσεις δολοφονιών έχουν γίνει ιδιαίτερα δημοφιλείς, ο αναγνώστης αναζητά κάτι περισσότερο από μια απλή ανατροπή.

Το «Μια φορά κι ένας φόνος» της Έλενας Μπολονάση είναι ένα βιβλίο που κινείται ακριβώς σε αυτό το πλαίσιο. Πρόκειται για ένα αστυνομικό μυθιστόρημα με έντονα ψυχολογικά στοιχεία, το οποίο συνδυάζει την αστυνομική έρευνα με την προσπάθεια κατανόησης της σκέψης ενός δολοφόνου.

Η Έλενα Μπολονάση φαίνεται να δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην ψυχολογία των χαρακτήρων και στη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης, δημιουργώντας μια ιστορία που δεν βασίζεται μόνο στο μυστήριο, αλλά παράλληλα οδηγεί τον αναγνώστη να αναζητά συνεχώς τι κρύβεται πίσω από κάθε στοιχείο της ιστορίας.

Η ιστορία ακολουθεί μια σειρά εγκλημάτων που φαίνεται να συνδέονται με παραμύθια και συγκεκριμένα συμβολικά στοιχεία, δημιουργώντας από την αρχή μια ατμόσφαιρα μυστηρίου. Την ίδια στιγμή, το βιβλίο καταφέρνει να διατηρεί σταθερά την αγωνία, κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον γύρω από την εξέλιξη των εγκλημάτων.

«Κάθε έγκλημα μοιάζει σχεδόν...σκηνοθετημένο.»

Οι σκισμένες σελίδες, τα κόκκινα αντικείμενα και οι αναφορές σε γνωστά παραμύθια δείχνουν πως τίποτα δεν βρίσκεται τυχαία εκεί.

Τα στοιχεία που αφήνει πίσω του ο δράστης δεν λειτουργούν μόνο ως ενδείξεις για την αστυνομική έρευνα, αλλά και ως κομμάτι της ψυχολογίας του.

Και ακριβώς σε αυτό το σημείο η ιστορία ξεφεύγει από τα όρια ενός κλασικού αστυνομικού μυθιστορήματος, αγγίζοντας εγκληματολογικά στοιχεία και ζητήματα criminal profiling, κάτι που δίνει στην ιστορία μια πιο ρεαλιστική προσέγγιση σε σχέση με αρκετά αστυνομικά μυθιστορήματα που στηρίζονται αποκλειστικά στην υπερβολή.

Αξίζει επίσης να αναφερθεί πως στο βιβλίο χρησιμοποιείται ο όρος «κατ’ εξακολούθηση δολοφόνος», μια λεπτομέρεια που δείχνει προσοχή στην εγκληματολογική ορολογία.

Συχνά ο όρος θεωρείται λανθασμένα το ίδιο με τον όρο «κατά συρροή δολοφόνος», ωστόσο πρόκειται για δύο διαφορετικές έννοιες, κάτι που ενισχύει ακόμη περισσότερο τη ρεαλιστική προσέγγιση της ιστορίας.

Προσωπικά, θεωρώ ιδιαίτερα ενδιαφέρον το γεγονός ότι το βιβλίο αγγίζει αρκετά στοιχεία που συναντάμε και στην εγκληματολογική ανάλυση πραγματικών υποθέσεων.

Με αυτό τον τρόπο, ο αναγνώστης δεν παρακολουθεί μόνο την εξέλιξη μιας έρευνας, αλλά προσπαθεί ταυτόχρονα να καταλάβει τον τρόπο σκέψης πίσω από τις πράξεις.

Το βιβλίο δεν παρουσιάζει απλώς τα εγκλήματα, αλλά δίνει σημασία και στον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί ο δράστης μέσα στην ιστορία.

Μπορούν ο τρόπος δράσης και τα στοιχεία που αφήνει πίσω του να αποκαλύψουν την ψυχολογία του;

Στην εγκληματολογία υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο modus operandi και στην «υπογραφή» ενός εγκληματία.

Το πρώτο αφορά τον τρόπο με τον οποίο διαπράττεται ένα έγκλημα.

Το δεύτερο αφορά την ψυχολογική ανάγκη του δράστη να εκφραστεί μέσα από αυτό.

Ο δράστης δεν φαίνεται να θέλει μόνο να σκοτώσει.

Θέλει να αφηγηθεί κάτι, να περάσει ένα μήνυμα, να «γράψει» τη δική του ιστορία με τρόπο που όλοι θα αναγκαστούν να παρακολουθήσουν.

Τα παραμύθια παραδοσιακά συνδέονται με την παιδικότητα, την ασφάλεια και τη γνωστή φράση «ζήσαν αυτοί καλά».

Όμως εδώ συμβαίνει το αντίθετο, τα παραμύθια γίνονται σκοτεινά...

Παράλληλα, το βιβλίο διατηρεί την σκοτεινή ατμόσφαιρα του, δίνοντας βάθος στους χαρακτήρες, χωρίς να βιάζεται να δώσει απαντήσεις, κρατώντας το μυστήριο μέχρι τις τελευταίες σελίδες.

Το «Μια φορά κι ένας φόνος» μπορεί να τραβήξει το ενδιαφέρον τόσο των αναγνωστών που αγαπούν τα αστυνομικά μυθιστορήματα και όσων προτιμούν ιστορίες με πιο ψυχολογική προσέγγιση.

Σε μια περίοδο όπου τα ελληνικά αστυνομικά μυθιστορήματα αποκτούν όλο και μεγαλύτερη θέση στο αναγνωστικό κοινό, το συγκεκριμένο βιβλίο καταφέρνει να ξεχωρίσει με τον δικό του τρόπο και να προσφέρει μια ιστορία που διαβάζεται εύκολα, αλλά ταυτόχρονα κρατά το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος.

Είναι ένα βιβλίο που σε βάζει διαρκώς να παρατηρείς συμπεριφορές, σύμβολα και κίνητρα σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας, και αυτό είναι που το κάνει να μένει στο μυαλό του αναγνώστη ακόμη και μετά την τελευταία σελίδα.